Doradztwo gospodarcze

biuro rachunkowe Wrocław, doradztwo gospodarcze

Zakres świadczonych usług

Biuro rachunkowe DP Synergia świadczy usługi doradztwa gospodarczego na różnych etapach rozwoju przedsiębiorstwa. DP Synergia oferuje kompletny serwis i wsparcie przy zakładaniu firmy, przekształceniach oraz likwidaji bądź upadłości
Doradztwo gospodarcze
  • doradztwo gospodarcze (zakładanie firm, przeksztacenia itp.),

  • doradztwo personalne,

  • przygotowywanie biznes planów,

  • pomoc w pozyskiwaniu funduszy.

Doradztwo na rynku niemieckim
  • wsparcie we wszelkich aktywnościach biznesowych w Niemczech,

  • wyszukiwanie partnerów kooperacyjnych (zdobywanie zleceń),

  • pomoc z zbyciu towarów,

  • uruchamianie działalności oraz tworzenie spółek w Niemczech,

  • organizacja udziału w targach i imprezach branżowych,

  • pośredniczenie w kontakach z urzędami niemieckimi (zezwolenia, certyfikaty, korespondencja),

  • udzielanie informacji na temat rynku niemieckiego oraz przygotowywanie analiz branżowych.

Doświadczenia, przykłady i wskazówki dla przedsiębiorców i klientów biura rachunkowego DP Synergia

Zmiany w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych oraz fizycznych obowiązujące od dnia
01. 01. 2013 r.  

Doradztwo gospodarcze Wrocław

Z dniem 01. 01. 2013 r. w przepisach podatkowych wprowadzono zapowiadane przez Rząd Polski zmiany dodając w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) art. 15b, zaś w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT) art. 24d. Nowe uregulowania wprowadzają obowiązek korygowania kosztów uzyskania przychodu w przypadku nieuregulowania płatności w określonym terminie.

W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury (rachunku), bądź z umowy albo innego dokumentu jeśli nie istniał obowiązek wystawienia faktury (rachunku), i nieuregulowania tej kwoty w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów.

Jeżeli termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów dokonuje się z upływem 90 dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie została ona uregulowana w tym terminie.

Zmniejszenia kosztów dokonuje się w miesiącu, w którym upływa termin określony w tych przepisach.

Po dokonaniu płatności, w miesiącu w którym podatnik ureguluje zobowiązanie, zwiększa się koszty uzyskania przychodu o kwotę wcześniej dokonanego zmniejszenia.

W przypadku uregulowania zobowiązania w części wyłącza się z kosztów uzyskania część nieuregulowaną.

Wyżej wskazane zmiany w przepisach powodują konieczność monitorowania płatności zarówno przez podatników prowadzących księgi handlowe, jak również podatkową książkę przychodów i rozchodów (PKPIR). Dotychczas podatnicy rozliczający się na PKPiR nie mieli obowiązku informowania o uregulowaniu zobowiązań wobec kontrahentów. Obecnie biuro rachunkowe aby zaksięgować koszt podatkowy, wymagało będzie od klienta przedłożenia dowodu zapłaty bądź stosownego oświadczania.

Począwszy od dnia 01. 01. 2013 r. każdy podatnik zobowiązany jest do przekładania informacji o płatnościach celem poprawnego wyliczenia zaliczek na podatek dochodowy. Podatek wyliczany będzie więc z uwzględnieniem metody kasowej.

Zmiany w przepisach podatkowych nie naruszyły zasady memoriału zawartej w przepisach o rachunkowości. Dla celów bilansowych podmioty zobowiązane do stosowania przepisów ustawy (prowadzące pełną rachunkowość), będą nadal przypisywały koszty bilansowe według poprzednio obowiązujących zasad.

Zdaniem autorów artykułu kolejny dualizm w polskich przepisach prawa podatkowego nie czyni systemu podatkowego naszego kraju ani łatwiejszym ani bardziej przyjaznym przedsiębiorcom. Zwrócić należy uwagę na fakt, że osoby fizyczne w razie kontroli w zakresie podatku dochodowego, po raz pierwszy będą miały obowiązek okazywać się wyciągami bankowymi bądź innymi dowodami dokumentującymi sposób i termin zapłaty.

Zmiany w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązujące od dnia 01. 01. 2013 r.

Z dniem 01. 01. 2013 r. skróceniu  ze 180 do 150 dni uległ termin, w którym podatnik może dokonać korekty podatku w tzw. ?uldze za złe długi?, czyli w przypadku nieotrzymania płatności w terminie. Obecnie możliwość skorygowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju istniała w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona.

Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Ponadto zrezygnowano z obowiązku powiadamiania dłużnika o zamiarze korygowania podatku oraz dokonaniu korekty. Wierzyciel obowiązany będzie jedynie, tak jak dotychczas zawiadomić o korekcie właściwy urząd skarbowy.

Natomiast dłużnik będzie miał obowiązek skorygowania odliczonego podatku w przypadku nieuregulowania płatności w ciągu 150 dni od upływu terminu płatności. W przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Aby zmotywować podatników do terminowego regulowania zobowiązań oraz zabezpieczenia interesów budżetu państwa wprowadzono sankcje karne. W przypadku stwierdzenia, że podatnik nie uregulował zobowiązania w terminie 150 dni i tym  samym zobowiązany był do korekty deklaracji, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty podatku wynikającego z nieuregulowanych faktur, które nie zostały skorygowane. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się.  

Obowiązki członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w razie jej niewypłacalności.

Procedurę upadłości spółek reguluje w Polsce ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. ? Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 z późn. zm.). Według przepisów z nim zawartych, w sytuacji gdy spółka prawa handlowego jest niewypłacalna powinna zostać ogłoszona jej upadłość. Wniosek do sądu o ogłoszenie upadłości zarząd spółki musi zgłosić w sytuacji gdy spółka zaprzestała całkowitego płacenia długów. Termin na zgłoszenie wniosku wynosi dwa tygodnie od zaistnienia zdarzenia, czyli od terminu płatności pierwszej faktury bądź innego zobowiązania spółki, której spółka nie dokonała z powodu niewystarczających środków. Sąd oceniając zasadność ogłoszenia upadlości spółki bierze pod uwagę trwały charakter utracenia płynności przez spółkę.

Spółkę uważa się także za niewypłacalną w sytuacji, gdy suma zobowiązań przekracza wartość jej majątku, nawet jeśli nadal wywiązuje się ze swoich zobowiązań.

Postępowanie upadłościowe rozpoczyna się za każdym razem na wniosek (patrz załącznik), nigdy zaś z urzędu. Wniosek o ogłoszenie upadłości składa wierzyciel (osoba, wobec której spółka zaprzestała płatności) lub sam dłużnik poprzez osobę uprawnioną do jego reprezentowania (samodzielnie lub łącznie z innymi uprawnionymi osobami). Wniosek może zostać także złożony przez m.in.:
- każdego ze wspólników spółki jawnej, spółki partnerskiej, spółki komandytowej oraz spółki komandytowo-akcyjnej, jeśli odpowiada bez ograniczeń za jej zobowiązania (a więc nie przez komandytariuszy oraz akcjonariuszy spółki komandytowo-akcyjnej),
- likwidatora w stosunku do w/w podmiotów będących w stanie likwidacji.
Wniosek o ogłoszenie upadłości może zostać oddalony przez sąd, jeżeli brakuje ku temu przesłanek, bądź jeśli majątek spółki nie wystarcza na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Odpowiedniej oceny dokonuje wyłącznie sąd. Zgodnie z orzeczeniem SN z dnia 19 czerwca 1996 r., sygn. III CZP 66/96, opubl. OSNC 1996, Nr 10, poz. 133 likwidator nie może rezygnować z ogłoszenia upadłości choć uważa, że majątek spółki jest niewystarczający. Po oddaleniu przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości spółka może zostać rozwiązana wyłącznie w drodze likwidacji zgodnie z przepisami kodeksu spółek handlowych.

W przypadku likwidacji spółki z o.o. w spółce ustanawiani są likwidatorzy do przeprowadzenia czynności likwidacyjnych. W świetle art. 276 § 1 kodeksu spółek handlowych, jeśli w umowie spółki nie ma odmiennych postanowień lub jeśli wspólnicy nie postanowią inaczej, z chwilą powołania likwidatorów mandat członków zarządu wygasa z mocy prawa, a dotychczasowi członkowie zarządu stają się likwidatorami. Spółka może zawrzeć z likwidatorem umowę o pracę bądź umowę cywilno-prawną (umowę-zlecenie lub w pewnych przypadkach umowę o dzieło).

Terminowe złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest warunkiem Sine qua non zwolnienia członka zarządu od odpowiedzialność cywilnoprawnej. Jeżeli bowiem wobec spółki będzie przeprowadzona bezskuteczna egzekucja, to członkowie zarządu odpowiadają za jej zobowiązania. Mogą jednak uchylić się od tej odpowiedzialności, jeśli wykażą, że w odpowiednim momencie zgłoszono wniosek o upadłość. Członek zarządu lub likwidator podlega karze grzywny lub pozbawienia wolności w razie niezgłoszenia upadłości.