Biuro rachunkowe

informuje o wybranych zmianach w przepisach prawnych

23 października 2009 r. Sejm RP uchwalił nowelizację ustawy o podatku od towarów i usług, opublikowaną w Dzienniku Ustaw Nr 195, poz. 1504. Wprowadzone z dniem 1 stycznia 2010 r. zmiany dotyczą m.in.:

1. Miejsca świadczenia usług

Według nowej regulacji miejscem świadczenia (konsumpcji) usługi jest kraj siedziby podatnika - odbiorcy usługi. Od powyższej zasady obowiązuje wyjątek dotyczący transakcji świadczonych na rzecz osób nie będących podatnikami (tj. w uproszczeniu osób nie prowadzących działalności gospodarczej). W takiej sytuacji podatek należny rozlicza jak poprzednio usługodawca.

Dotychczasowy sposób określania miejsca świadczenia usług obowiązuje ponadto w przypadku następujących usług:

- usług związanych z nieruchomościami gdzie miejscem świadczenia usług, w tym usług świadczonych przez pośredników czy rzeczoznawców jest miejsce położenia nieruchomości;

- usług transportowych gdzie miejscem świadczenia usług transportu pasażerów jest miejsce, gdzie odbywa się transport z uwzględnieniem pokonanych odległości;

- miejscem świadczenia usług transportowych na rzecz podmiotu niebędącego podatnikiem, którego rozpoczęcie i zakończenie odbywa się w dwóch różnych państwach członkowskich, jest miejsce w którym transport się rozpoczyna;

- usług elektronicznych i telekomunikacyjnych świadczonych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu na terytorium Wspólnoty, przez podatnika, który posiada siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub stałe miejsce prowadzenia działalności, z którego świadczy te usługi, poza terytorium Wspólnoty, a w przypadku braku takiej siedziby, stałego miejsca zamieszkania lub stałego miejsca prowadzenia działalności, posiada zwykłe miejsce prowadzenia działalności lub miejsce zwykłego pobytu poza terytorium Wspólnoty - miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu;

- usług turystyki gdzie miejscem świadczenia usług jest siedziba usługodawcy. W przypadku stałego świadczenia usług z miejsca innego niż siedziba usługodawcy, miejscem świadczenia usług będzie stałe miejsce zamieszkania lub prowadzenia działalności.

2. Zwrotu VAT z Unii Europejskiej

Jeszcze w 2009 r. wnioski o zwrot VAT podatnicy składali w kraju, w którym dokonywali zakupów. Wymagało to znajomości przepisów prawnych obcego państwa lub korzystania z pośrednictwa doradców.

Od 1 stycznia 2010 r. aby uzyskać zwrot podatku VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i usług wystarczy złożyć wniosek w formie elektronicznej do właściwego, krajowego naczelnika urzędu skarbowego, który przekazuje wniosek do administracji podatkowej kraju, z którego domagamy się zwrotu podatku VAT.

Należy pamiętać, że zgodnie z przepisami Ósmej Dyrektywy Rady z dnia 6. grudnia 1979 r. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24. grudnia 2009 r. (Dz. U. 2009 Nr 224, poz. 1801) obowiązującego także od 1. stycznia 2010 r. z wnioskiem o zwrot podatku można zwrócić się w przypadku okresu dłuższego niż 3 miesiące w skali roku podatkowego lub krótszego jeśli dotyczy to ostatnich miesięcy roku. Powoduje to ryzyko dla podatników, którym nie nadano numeru NIP w kraju, w którym dokonywali zakupów, a okres za który podmiot występuje o zwrot podatku jest krótszy niż 3 miesiące. W powyższej sytuacji podatnikowi nie przysługuje prawo zwrotu podatku VAT. Istotne więc staje się wówczas właściwe rozstrzygnięcie o momencie wystąpienia z wnioskiem o rejestrację na potrzeby podatku VAT w kraju w którym dokonywane są zakupy.

3. Kwartalnej informacji podsumowującej VAT-EU

Od 1 stycznia 2010r. polscy podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT-EU zobowiązani są do przedstawiania informacji o wewnątrzspólnotowych dostawach towarów na rzecz zagranicznych podatników podatku od wartości dodanej.

Ustawa z dnia 23 października 2009r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 195, poz. 1504)

Od lutego 2009 pracodawcy mniej zapłacą za wynagrodzenia chorobowe niektórych pracowników

Pracodawcy sfinansują z własnych środków krótsze wynagrodzenie chorobowe osobom, które ukończyły 50 rok życia. Zmiana ta wynika z nowelizacji ustawy z 19 grudnia 2008 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z dnia 17 stycznia 2009 r. Nr 6, poz. 33).

Od 1 lutego 2009 roku pracodawcy płacić będą jedynie za pierwsze 14 dni zwolnienia lekarskiego pracownika. Natomiast od 15 dnia nieobecność pracowników, którzy ukończyli 50 lat, koszty wypłaty ich wynagrodzenia podczas absencji chorobowej pokryje ZUS. Zasada ta stosowana jest od następnego roku kalendarzowego po roku, w którym pracownik ukończył 50 rok życia.

Za pozostałe osoby pracodawcy zapłacą bez zmian, czyli w czasie niezdolności do pracy trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego.

Do okresu 33 dni wypłaty wynagrodzenia chorobowego w roku kalendarzowym nie wlicza się:

- okresu niezdolności do pracy z powodu choroby przypadającego w okresie wyczekiwania określonego jako pierwsze 30 dni podlegania ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu zatrudnienia,

- urlopu bezpłatnego,

- urlopu wychowawczego,

- tymczasowego aresztowania,

- odbywania kary pozbawienia wolności.

Do okresu 33 dni wliczane są natomiast:

- pierwszych 5 dni niezdolności do pracy spowodowanej nadużyciem alkoholu, za które pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie chorobowe,

- okres niezdolności do pracy, za który pracownik został pozbawiony praw do wynagrodzenia chorobowego z powodu wykonywania w czasie orzeczonej niezdolności do pracy zajęć zarobkowych lub wykorzystywania zwolnienia niezgodnie z jego celem,

- okres niezdolności do pracy, która została spowodowana na skutek umyślnego przestępstwa lub wykroczenia spowodowanego przez pracownika.